Cześć, mam na imię Magda i jak zapewne dostrzegłoś, interesuję się fotografią. Od bodajże 3 lat. Moje zdjęcia nie są idealne, ale nie o to w tym chodzi. Idealne zdjęcia to zdjęcia bez uczucia, czysto techniczne, wyćwiczone. Co by mnie źle nie zrozumiano: nie uważam, że im więcej błędów w zdjęciu, tym lepiej. Po prostu kilka niewielkich niedociągnięć nadaje uroku. Nie daję rewelacji za rewelację ani nie mszczę się za złe oceny. Krytykę biorę na klatę, pod warunkiem, że jest uzasadniona. Jeśli wystawiasz „poniżej krytyki”, wpisując tylko „…”, to spodziewaj się, że powiem ci coś na ten temat. Niekoniecznie przyjemnego.
Jeśli chodzi o moją osobowość, która ma rzekomo mieć wpływ na moje prace… Moje skromne 161cm wzrostu mieści w sobie tyle przeciwieństw i kontrastów ile tylko się da. Z natury jestem typem samotnika, ale od dobrego towarzystwa nie stronię. I to ja decyduję czy jest dobre, czy nie. Uważnie dobieram przyjaciół. Średnio interesuję się ludźmi płytkimi, pustymi, stawiającymi na powierzchowność. Wolę ludzi intrygujących, tajemniczych, których można „odkrywać”. Wbrew pozorom jestem jednak osobą przyjacielską, pomocną i niezwykle tolerancyjną, co nie wszyscy potrafią na pierwszy rzut oka dostrzec. Cóż czarne t-shirty, trampki, czarne spodnie i metal w słuchawkach jednakowoż nie kojarzą się z przyjaźnią. Nie oceniam i nie udzielam porad. Jedyne co można ode mnie usłyszeć to subiektywna opinia, bo z obiektywizmem jestem na bakier. Pieniądze sława i inne tego typu sprawy nie są dla mnie wartościami nadrzędnymi. Stawiam na rodzinę, przyjaciół, miłość i wiarę. Może trochę naiwne w dzisiejszych czasach, aczkolwiek nie mam zamiaru zniżać się do poziomu tych, za którymi nie przepadam. Bywam cyniczna, arogancka i wredna, ale tylko wtedy, gdy ktoś mi w czymś podpadnie. Na ogół jestem raczej miła i gadatliwa. Opinia innych na mój temat raczej mnie nie obchodzi, chociaż są osoby, na których opinii mi zależy. Ale jest ich mniej niż palców u jednej ręki. Jestem ambitna i jednocześnie bywam leniwa. Większość ludzi nie rozumie o czym do nich mówię, bo kocham metafory i rzekomo po tacie przejęłam naturę filozofa. Oprócz metafor mam bzika na punkcie poprawnej polszczyzny. Jestem raczej typowym "odchyłem od normy" w każdej dziedzinie. Lubię bawić się zapałkami, nie wiem jaki wentyl mam w rowerze, jem ciastka z musztardą, hoduję kaktusy i żywe kamienie, w pokoju mam bałagan, uspokajają mnie brzmienia gitary elektrycznej, basu i perkusji, kocham czerń i biel. Lubię noc i ciszę. Jeśli chodzi o moją edukację… Od pierwszej klasy podstawówki zdaję z nagrodą, od czwartej z czerwonym paskiem (na świadectwie rzecz jasna) i dostałam się do najlepszego LO w mieście. Nie wagaruję, pracę domową nie zawsze odrabiam. Na sprawdziany też nie zawsze się uczę. Tyle jeśli chodzi o edukację. Nie posiadam jakiś dokładnych planów na przyszłość. Może będę psychologiem, może seksuologiem, a może zostanę wykwalifikowanym operatorem mopa. Któż to wie.
Ciężko wytrzymać ze mną dłużej niż jeden dzień, a Ci którym się to udało wygrali białe mieszkania bez okien i klamek. Zrozumieć ani pojąć się mnie nie da, trzeba się po prostu przyzwyczaić.
Chyba wszystko.